Han Doornebosch

Een zwerftocht naar India en terug

Het verhaal gaat over twee jongens die weg wilden van hun werk en Nederland en een reis ondernamen naar Noord-Afrika of het Midden-Oosten in 1970.

Ik gebruikte dagboekbrieven naar Ingrid, dia's en herinneringen.

Uiteindelijk ging de tocht door Oost-Europa, Turkije, Iran, Afghanistan, West-Pakistan en India.

De reis ging liftend, met bussen en treinen allereerst naar Oost-Europa met in eerste instantie als doel Istanbul. Daarna is uiteindelijk voor het Midden-Oosten gekozen. Onderweg was er sprake van een keuze om apart verder te reizen, veel heimwee naar Ingrid en geldgebrek. Uiteindelijk, na drie weken in een cholera-lockdown in Istanbul te hebben verkeerd eindigde de reis na 5 maanden terug in Arnhem.

De kans nemen om afstand te nemen van je omgeving heeft een grote impact gehad op je kijk naar de wereld om je heen. Ondanks het feit dat de reis een bubble was met je eigen individuele emotionele beslommeringen gaf het inzicht hoe je de voor jouw vreemde wereld beleefde en meeneemt in je verdere ontwikkeling.

Na vijftig jaar

Het verhaal van mijn reis naar India in 1970, vijftig jaar later

Zo, het verhaal is verteld. Geschreven in fragmenten, geschilderd en tentoongesteld in de tuin van Kweekland in Arnhem. De verborgen verhalen.
Het was bijzonder de reis te herbeleven die ik vijftig jaar geleden maakte.
De dagboekbrieven, de dia’s, de herinneringen uit 1970.
Het Nederland, de wereld van toen, een andere wereld, een wereld in verandering, de generatie van de babyboomers, zoekende. We hadden Parijs, Vietnam, Woodstock, Chili, Griekenland.
Maar ook Arnhem, TV-loos kamerleven in het Spijkerkwartier, de jongeren sociëteit Tudepi, mijn werk en het familieleven; een kleinschalige wereld versus groot. Wat wisten wij van die grote wereld?
Demonstraties tegen de Vietnamoorlog, Allende in Chili, het kolonelsregime in Griekenland. Maar verder? Het Midden-Oosten, Noord-Afrika? Eén blinde vlek. Dat wilden we weleens zien.
“Whats behind that curtain?”
We reisden in alle vrijheid, in hotels, tenten, op touwbedden in open lucht, berghutten en tussen de kakkerlakken. Hoe de mensen leefden, hoe ze hun geld verdienden, hoe de politiek was, geen idee!
We konden gaan en staan waar we wilden. We hadden een romantische, rooskleurige blik op de wereld om ons heen met onze eigen beslommeringen.
En nu? Ik kijk nu met een afstand naar die wereld van toen en zie de veranderingen; het communisme in Oost-Europa, de islamisering van het seculaire Turkije. En van Iran. Oost Pakistan werd Bangla Desh. Om over Afghanistan nog maar te zwijgen. Ik was de Westeling, een Hollander, rijk en wit. Ik kon me daar veel permitteren. Een beetje koloniaal. Hautain zonder het te willen zijn. En wij kwamen uit een christelijke westers milieu zonder christelijk te willen worden genoemd. De Islam en Hindi waren een sluimerende godsdienst met aanverwante culturele aspecten. Politiek nog ondergeschikt aan het Westen. Wij reisden rond in het tijdsgewricht tussen twee werelden. Een tussentijd.
De wereld is zich aan het rangschikken. Het Midden-Oosten waar wij doorheen reisden met die ogenschijnlijke rust, is dynamischer geworden, meer wij en zij, de contrasten zijn scherper. De beelden zijn veranderd. Je kijkt anders met die kennis. Hoe kon ik weten hoe het zou gaan? Zou ik nu weer gaan? Ik denk het niet. Maar het heeft mij wel inzicht gegeven dat er meer is dan alleen Nederland en Europa. Pluriformer. We zijn allemaal op zoek naar onze identiteit, soms mooi, geriefelijk, vaak scherp en angstig. Maar die beleving, die beelden verdwijnen niet, zij hebben mij mede gemaakt tot wat ik nu ben na vijftig jaar. En met een beetje weemoed.

han doornebosch juli 2021

foto Han foto Han5 foto Han3