Alle Poolse gedichten

O mój ty smutku cichy

Krzysztof Kamil Baczyński

O mój ty smutku cichy,
smutku gwiazdek maleńkich,
nazywałem, szukałem,
brałem ciebie do ręki.

Jak to się ciało twarde
tak w piasek albo glinę
zamienia w moich dłoniach,
pragnienie każde – w winę.

Jak to się – kiedy dotknę –
kwiat przeobraża w ciemność,
a poszum drzew – w głuchotę,
a chmury – w grzmot nade mną.

Jak to ja nieobaczny
mijam, sam sobie błahy,
i rzeźbę zanim zacznę,
marmur wypełniam strachem.

Jak to ja nasłuchuję
błyskawic w niebie trwogi.
Jakże to ja nazywam
każde czynienie – Bogiem?

Otom strzęp oderwany
od drzewa wielkich pogód,
sam swym oczom nie znany,
obcy swojemu Bogu.

Oto slyszę, jak w popiół
przemieniam się i kruszę,
I coraz mniejszy ciałem,
wierzę we własną duszę.

1 XI 1942


Oh jij mijn stille droefheid

Oh jij mijn stille droefheid,
de droefheid van nietige sterretjes,
ik noemde je, ik zocht je,
in nam je in mijn hand.

Zoals een hard lichaam zich
in zand of klei
verandert in mijn palmen,
elk verlangen - in schuldgevoel.

Hoe – wanneer ik hem aanraak –
een bloem tot duisternis verwordt,
het ruisen van bomen – tot doofheid,
de wolken – tot het gedreun.

Hoe ik onoplettend
voorbijga, voor mijzelf onbeduidend,
en voordat ik aan een standbeeld begin,
vul ik het marmer met angst.

Hoe zit ik toch te luisteren
naar bliksems in de vrees van hemel.
Hoe ga ik toch benoemen
elke handeling - een God?

Hier ben ik, een flard losgerukt
van de boom van grote blijmoedigheid,
onbekend voor eigen ogen,
vreemd voor eigen God.

Hier hoor ik, hoe ik in as
verword en verkruimel
En als steeds kleiner lichaam,
geloof ik in mijn eigen ziel.


1 XI 1942

foto schilderij ... L9

Kiki May Coster