Alle Poolse gedichten

Mówię, dziwię się

Śpiąc z kamieniem pod głową przez sen kruchy
Czuję ziarenko grochu uwiera pod językiem.
Ze starej Ziemi przemyciłem skrycie
Kamień węgielny pod nową kulturę.
I budzę się zaraz po nieskończonym polu
- słupy horyzontu stoją zawsze dalej –
Chodzę na czworakach szukam miejsca pod zasiew.
Językiem żłobię bruzdę głodną
I kładę w nią ziarenko już nabrzmiałe chęcią
Rośnięcia w znakomitą kromkę przyszłej strawy.
Taki wątły że jeszcze prawie niewidzialny
Już ze wzruszonej gleby wynika mądry pręcik.
Mówię do niego lecz czemu po polsku
- chwilę się dziwię językowi głodu.


Ik praat, ik verbaas me

Slapend met een steen onder mijn hoofd, tijdens mijn broze droom
Voel ik hoe de erwt pijn doet onder mijn tong.
Vanuit de oude Aarde heb ik stiekem
De hoeksteen gesmokkeld voor de nieuwe cultuur.
En ik word zo meteen wakker op het onontgonnen veld
- de hemelbogen staan altijd verderweg -
Op handen en voeten zoek ik een plek om te zaaien.
De ploegschaar en de ploeger, met mijn tong graaf ik een hongerige voor
En leg ik het korreltje neer, al gezwollen met de wil te
Groeien tot een uitstekend broodje van toekomstige voeding.
Zo fragiel dat nog bijna onzichtbaar
Toch een wijs sprietje al uit die rulle aarde ontkiemt.
Ik praat tegen hem, maar waarom in het Pools
- even verbaas ik me over de taal van de honger.

foto schilderij ... L9

Floor van Pelt